Czy bohaterki "Obsesji Eve: Kryptonim Villanelle" są tak fascynujące jak w ekranizacji? Niedługo premiera powieści [KSIĄŻKA TYGODNIA]

Sandra Oh za rolę w "Obsesji Eve" została nagrodzona Złotym Globem, Jodie Comer dostała statuetkę BAFTA dla najlepszej aktorki. Granych przez nie postaci z serialu by nie było gdyby nie Luke Jennings. Fragment jego powieści publikujemy przedpremierowo w naszym cyklu "Książka tygodnia".

"Scenariusz 'Obsesji Eve' jest naprawdę świetny - nieprzewidywalny, dopracowany, z dobrymi dialogami, trzymający w napięciu i czasem rozładowujący to napięcie inteligentnym dowcipem" - pisałam z okazji premiery drugiego sezonu produkcji w HBO. Fabuła serialu to historia luźno oparta na serii książek Luke'a Jenningsa. Już niedługo będziemy mogli sprawdzić, jak dwie fascynujące kobiety i ich relację opisał autor powieści - 30 lipca będzie miała swoją polską premierę "Obsesja Eve: Kryptonim Villanelle".

"Obsesja Eve" w HBO. Jeśli jeszcze go nie znasz, koniecznie nadrób. To wciągająca gra w kotka i myszkę >>

Oficjalny opis bohaterek Jenningsa brzmi: "Villanelle. Nie ma sumienia. Nie ma poczucia winy. Nie ma słabości. Zabójczyni doskonała. Rosyjska sierota, ocalona przed karą śmierci za brutalną zemstę, której dokonała na zabójcach jej ojca. Wyszkolona i bezlitosna, dostaje nowe życie, nowe nazwiska, nowe twarze - wszystko, czego potrzebuje. Jej zleceniodawcy nazywają siebie 'Dwunastoma'. Ona jednak nic o nich nie wie. Zadania zleca jej Konstantin, człowiek, który ją uratował.

Eve Polastri. Służy w MI5, póki nie popełni poważnego błędu. Z czasem ściganie bezlitosnej zabójczyni, Villanelle, staje się dla niej czymś więcej niż pracą. Staje się sprawą osobistą".

Kilka tygodni przed polską premierą książki publikujemy jej fragment.

Luke Jennings "Obsesja Eve: Krypronim Villanelle" - fragment

 – Panowie, uważam, że musimy podjąć stanowczą decyzję w sprawie Salvatorego Greca. Jest niebezpieczny, nieprzewidywalny i nieosiągalny dla wymiaru sprawiedliwości. Jego przestępcza działalność oraz spowodowany przez nią społeczny chaos grożą zachwianiem równowagi w basenie Morza Śródziemnego. Proponuję usunąć go z gry na zawsze.

Mówca wstaje, podchodzi do stolika stojącego na uboczu i powraca z zabytkową, lakierowaną szkatułką. Wyjmuje z niej sakiewkę z czarnego aksamitu i wysypuje na stół jej zawartość. Dwadzieścia cztery małe rybki z kości słoniowej – dwanaście pożółkłych ze starości i dwanaście zabarwionych krwistą czerwienią. Każdy z zebranych otrzymuje dwie różne rybki.

Aksamitna sakiewka wędruje z rąk do rąk wokół stołu w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Zatacza krąg i powraca do tego, kto zaproponował głosowanie. Na lśniącym blacie znowu ląduje jej zawartość. Dwanaście czerwonych rybek. Jednogłośny wyrok śmierci.

Jest wieczór, dwa tygodnie później, i Villanelle siedzi przy stoliku w ogródku Le Jasmin, prywatnego klubu w szesnastej dzielnicy Paryża. Od wschodu płynie pomruk samochodów sunących po boulevard Suchet; na zachód wiedzie droga do Lasku Bulońskiego i hipodromu Auteuil. Ogródek otacza treliaż obwieszony kwitnącym jaśminem, którego woń przesyca ciepłe powietrze. Wolnych stolików jest niewiele, ale szmer
rozmów jest ledwie słyszalny. Światło dnia gaśnie, noc już czeka.

Villanelle bierze głęboki łyk Grey Goose Martini i rozgląda się dyskretnie. Zwraca uwagę na parę siedzącą tuż obok. Oboje dwudziestoparoletni, on elegancki, ona piękna, ma w sobie coś z kotki. Brat i siostra? Koledzy z pracy? Kochankowie?

Na pewno nie brat i siostra, wyrokuje Villanelle. Jest między nimi napięcie, jest więź, ale na pewno nie rodzinna. Jest też pieniądz. Na przykład ten jedwabny sweterek w kolorze ciemnego złota, idealnie pasujący do jej oczu. Nie jest nowy, ale to na pewno Chanel. Do tego piją taittingera, dobry rocznik, a w Le Jasmin taki szampan nie jest tani.

Mężczyzna dostrzega spojrzenie Villanelle i unosi smukły kieliszek o centymetr lub dwa. Szepce coś do swej towarzyszki, a ona obrzuca Villanelle chłodnym, taksującym spojrzeniem.

– Przyłączysz się do nas? – pyta. To bardziej wyzwanie niż zaproszenie.

Villanelle patrzy na nią w skupieniu. Wietrzyk uparcie kradnie zapach jaśminu.

– Nie ma przymusu – dorzuca mężczyzna. Uśmiecha się drwiąco, ale w jego oczach jest spokój.

Villanelle wstaje z kieliszkiem w dłoni.

– Z wielką przyjemnością. Czekałam na przyjaciółkę, ale widocznie coś jej wypadło.

– W takim razie… – Mężczyzna także powstaje. – Jestem Olivier. A to Nica.

– Villanelle.

Rozmowa rozwija się w konwencjonalny sposób. Olivier niedawno rozpoczął karierę marszanda. Nica bywa aktorką. Nie są spokrewnieni, a z bliska nie wyglądają też na parę kochanków. Mimo to w ich znajomości obecna jest nuta erotyzmu – podobnie jak w sposobie, w jaki wciągnęli ją w swą orbitę.

– A ja jestem day traderką – mówi Villanelle. – Waluty, procentowe kontrakty futures i tak dalej.
Z satysfakcją zauważa, że w ich oczach natychmiast przygasa zainteresowanie. W razie potrzeby potrafi opowiadać godzinami o rynkach kapitałowych, ale oni nie chcą tego słuchać. I dlatego Villanelle opisuje swoje słoneczne mieszkanie na pierwszym piętrze w Wersalu, gdzie pracuje. Mieszkanie nie istnieje, lecz ona umie je opisać w najdrobniejszych szczegółach, włącznie z ozdobną balustradą balkonową z kutego żelaza i wyblakłym perskim dywanem na podłodze. Jej legenda jest teraz doskonała, a skuteczność, z jaką ją wciska obcym, jak zawsze przynosi falę zadowolenia.

– Podoba nam się twoje imię, twoje oczy, twoje włosy, a najbardziej podobają nam się twoje buty – mówi Nica.

Villanelle się śmieje, prężąc stopy w atłasowych paseczkach sandałów od Louboutina. Celowo kopiuje leniwą pozę Oliviera, widząc jego pożądliwe spojrzenie. Wyobraża sobie jego dłonie wprawnie i chciwie pieszczące jej ciało. Domyśla się, że jest w jego oczach pięknym przedmiotem, potencjalnym nabytkiem do kolekcji. Pewnie wydawałoby mu się, że kontroluje sytuację.

– Co cię tak bawi? – pyta Nica i przekrzywia głowę, zapalając papierosa.

– Wy – odpowiada Villanelle.

Jak by to było, zastanawia się, tak się zatracić w tym jej złotym spojrzeniu? Poczuć na wargach te usta owiane dymem. Villanelle dobrze się bawi, ponieważ wie, że Olivier i Nica jej pragną. Sądzą pewnie, że się nią bawią, a ona pozwala im trwać w tym przekonaniu. Zabawnie będzie manipulować nimi, przekonać się, jak daleko się posuną.

– Mam propozycję – mówi Olivier.

W tym momencie jednak telefon w torebce Villanelle zaczyna migać. Krótka wiadomość tekstowa: ODBIJ. Wstaje z kamienną twarzą i spogląda na Nicę z Olivierem, lecz oni już dla niej nie istnieją. Odchodzi bez słowa, by niespełna minutę później dosiąść vespy i włączyć się w strumień aut płynący na północ.

Minęły trzy lata, odkąd poznała człowieka, który przysłał jej wiadomość. Człowieka, którego nadal zna tylko z imienia: to Konstantin. Wtedy jej położenie było zgoła odmienne. Nazywała się Oksana Woroncowa i była studentką filologii francuskiej oraz lingwistyki na Uniwersytecie Permskim, w środkowej części Rosji. Od egzaminów końcowych dzieliło ją sześć miesięcy. Nie spodziewała się kiedykolwiek powrócić w mury uczelni, bo od ostatniej jesieni mogłoby to oznaczać tylko jedno: więzienie. Mówiąc ściślej, zatrzymanie i powrót do kobiecego aresztu śledczego Dobrianka na Uralu. Pod zarzutem morderstwa.

Obsesja Eve: Kryptonim VillanelleObsesja Eve: Kryptonim Villanelle Rebis

W nowym cyklu "Książka tygodnia" prezentujemy fragmenty nowości na rynku wydawniczym. Kolejne odcinki można znaleźć w soboty na kultura.gazeta.pl.

Więcej o:
Komentarze (6)
Czy bohaterki "Obsesji Eve: Kryptonim Villanelle" są tak fascynujące jak w ekranizacji? Niedługo premiera powieści
Zaloguj się
  • feminus

    Oceniono 8 razy 4

    Ach, moj ostatni ukochany serial!
    Kto dotad nie widzial, goraco polecam.
    Choc zapewne nie kazdemu przypadnie do gustu.
    W Polsce aktualnie taka wszechobecna nienawisc do tzw. LGBT, ze niektorzy znow beda miec powod do idiotycznych atakow.
    Ale widze, ze niewielu obejrzalo, czy przeczytalo ksiazki, nie wiedza o co chodzi, bo homofobicznych komentarzy brak.
    Nadrabiajcie!
    Plyte z muza tez polecam, bo jest kapitalna!
    U nas na stale wybrzmiewa w kuchni.
    Lubimy sobie przy niej gotowac.
    Ja mojej zonie.
    Lub ona mi.
    I absolutnie wszystko sie zgadza.

    Tylko to zakonczenie...

  • fil.lo

    Oceniono 5 razy 3

    No niedobre. Serial jest ok, ale to tutaj to niezła grafomania.

  • cezar85

    Oceniono 4 razy 2

    wystarczył tytuł, żebym się przekonał, aby nie czytać tego gniota

    a serial jest superświetny

  • harry.s.totteles

    Oceniono 9 razy 1

    Serial jest rewelacyjny.

  • six_a

    0

    tłumaczone translatorem.

  • okoxoko

    Oceniono 4 razy -2

    Ten serial to jakieś nieporozumienie. Mamy tu mix różnych cliche od idiotyzmu angielskich służb specjalnych, ruskich superszpiegów, jakby brudnego Polaka z wąsami, turpistyczną fascynacją urodą bohaterki po obfitość niedorzecznych sytuacji i głupich dialogów.

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX