"Rz": Odnaleziono niepublikowany wcześniej wiersz Juliusza Słowackiego

Kto by pomyślał, że w 2019 roku zaskoczy nas sam Juliusz Słowacki? W 210. rocznicę urodzin wieszcza narodowego "Rzeczpospolita" opublikowała odnaleziony niedawno wiersz poety pod tytułem "Cmentarz Pere-Lachaise" w tłumaczeniu Jerzego Radziwiłowicza.

Juliusz Słowacki zapisał się złotymi zgłoskami w historii polskiej literatury. Jego twórczość każdemu z nas przypomina szkolne lata - kto nie słyszał o "Balladynie" czy "Kordianie"? Choć żył krótko (raptem 39 lat), Słowacki pozostawił po sobie dziesiątki dzieł. Niedawno odkryto kolejne z nich - niepublikowany wcześniej wiersz. "Rzeczpospolita" zaprezentowała jego tekst.

Zobacz też: "Kierunek: Noc". Netflix tworzy serial inspirowany powieścią Jacka Dukaja >>

Fragment nieznanego wiersza Juliusza Słowackiego "Cmentarz Pere-Lachaise"

"Rz" podaje, że Słowacki napisał "Cmentarz Pere-Lachaise" po francusku do sztambucha pewnej paryżanki. Oryginał zaginął, ale jego fragmenty przewinęły się w listach poety do jego matki, Salomei. Przechowała się w nich tylko druga część utworu, którą przetłumaczył Leopold Staff. 

Sztambuch, który odnaleziono niedawno, kupiła Biblioteka Narodowa. Dzięki pomysłowi Jana Bończy-Szabłowskiego z "Rz" nieznany wiersz narodowego wieszcza przetłumaczył aktor Jerzy Radziwiłowicz, znany ze świetnych przekładów sztuk Moliera. Oto jego fragment:

CMENTARZ PERE-LACHAISE (FRAGMENT)

Tu brzeg; morze żyjących tu już tylko pianę
Niesie – i składa – gniewne w skonania godzinie.
Tu przychodzę posiedzieć sam, gdy mgła spowinie
Ciemne, smętne cyprysy wiatrem kołysane.
Tu miasto, gdzie gniew niebios pałace wciąż wznosi
Na pomieszkanie dla tych, których dżuma skosi.
Lubię patrzeć, gdy stanie widnokrąg w czerwieni,
Na blady na nim zarys Paryża spowity
W opalone opary, na wież jego szczyty
Tarcze słońca plamiące, na grę światłocieni
I złote na nim blaski, nim w mroku utoną
Tam, kiedy zmierzch ciemniejszą opada zasłoną,
Gdzie się w niebo przeźrocze dźwigają ponuro
Pałace, wieńcząc czoła lazurową chmurą,
Gdzie się wierzby płaczące chylą ku Sekwanie,
Tam się kościół prastary wznosi nad wodami
Łowiąc błękit niebieski w sklepień żebrowanie;
Gdy czerń jego gotyckich pociętych blankami
Filarów mgieł oparem jawi się owiana,
Rzec by można, że mara, duch, zjawa z Osjana,
Widmo damy sprzed wieków wśród cisów półśpiące,
Wiatrom wieczoru czoło w woalu koronce
Podając, zamyślone rzuca nam spojrzenie.
—19 sierpnia 1832, tłum. Jerzy Radziwiłowicz

Więcej o:
Komentarze (17)
"Rz": Odnaleziono niepublikowany wcześniej wiersz Juliusza Słowackiego
Zaloguj się
  • meegotka

    Oceniono 7 razy 7

    Przepiękny...

  • kisssmyass

    Oceniono 5 razy 5

    głęboki taki i mroczny że można utonąć.....

  • absolute_dissent

    Oceniono 4 razy 4

    Po francusku. Do sztambucha. Pannie. Skubany :)

  • qznia

    Oceniono 4 razy 2

    Dlaczego to nie jest wiadomość nr jeden dzisiejszego dnia. Przepiekny, melancholijnie- mroczny. Cudo.

  • nosorozecwlochaty

    Oceniono 1 raz 1

    Piękne tłumaczenie. Spokojnie bym uwierzył że to nie przekład tylko oryginalne słowa i zdania Słowackiego

  • princealbert

    Oceniono 1 raz 1

    A w oryginale nie laska?

  • spyderman2

    Oceniono 3 razy 1

    TW jarosław Balbina i jego nałożnica totalny płaszczak wielkim wolakiem był

  • masaladosa

    Oceniono 1 raz 1

    No tak, "Słowacki wielkim poetą był".

    mdosa

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX