Główny bohater (Michał Tatarek) przeżył wypadek samochodowy, w którym zginęli jego najlepszy przyjaciel i ukochana kobieta. Mężczyzna nie może poradzić sobie z tragedią. Jedyne, co trzyma go przy życiu w "roku biblijnych plag", to ukochana "Boska komedia" Dantego. Mężczyzna dużo śpi, a gdy zasypia, we śnie przychodzą do niego przedziwne obrazy...
Podejrzewam, że w najnowszym filmie Lecha Majewskiego ("Angelus", "Ogród rozkoszy ziemskich") protagonista może być uosobieniem Polski. Ona również wiele przeszła. W oglądanej przez mężczyznę z blizną telewizji co chwilę słychać o przeróżnych tragediach. Można się domyślać, że mamy 2010 rok, a więc m.in. powódź, ale przede wszystkim katastrofę w Smoleńsku. Na domiar złego, świat też nikogo nie oszczędza, weźmy choćby taki wybuch islandzkiego wulkanu, który sparaliżował ruch lotniczy. Ponadto, jest tu plaga nocnej telewizji, czyli "Dziewczyny w bikini", które we śnie przychodzą do głównego bohatera. Chyba po to, żeby wyjaśnić nam, że program jest "ustawiany". Dziękuję, panie reżyserze, no przecież nigdy bym się nie domyślił.
Kogo tu nie ma? Jest Freud i Jung, ciotka głównego bohatera cytuje mu Heideggera, Senekę i kogo jeszcze tylko chcecie, by skapitulować i uznać, że jeśli film wam się nie podoba, to z wami - a nie z filmem - na pewno jest coś nie tak. Są gołębice i węże, i jeszcze sto innych symbolicznych przedmiotów i postaci, i może wszystko to niesie jakiś sens, ale nie sposób nie zadać sobie przy okazji pytania: po co? Czy to już sztuka?
Majewski kieruje się wyłącznie obrazami, więc jest tu kilka ładnych ujęć i robiących wrażenie scen - najbardziej imponująca jest chyba orka podłogi supermarketu za pomocą wołów - ale jeśli momentami męczyłeś się już na "Wojaczku", do "Oniricy" nawet nie podchodź. Autor ewidentnie jest człowiekiem wykształconym i oczytanym, ale jeśli idzie o oniryczne klimaty, jego film o tępym, sennym przechodzeniu przez żałobę obok projekcji umysłu takiego Davida Lyncha nawet nie stał.
