muzuem

Przez rok od wizyty w Muzeum Historii Polski odwlekałam wyjście do sąsiadującego z nim Muzeum Wojska Polskiego. Z czystej obawy, że to miejsce przytłoczy mnie tak samo, jeśli nawet nie bardziej, jak chodzenie po monumentalnym klocu MHP. Czekało mnie bardzo przyjemne zaskoczenie.

Nie udało mi się zobaczyć Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego podczas mojej pierwszej wizyty we Wrocławiu. Jak się przekonałam przy następnej okazji - był to błąd. Niepozornie nazywająca się placówka zaskoczyła mnie niezwykle pozytywnie. Przepychem historycznego wystroju, architekturą, bogatą historią, ciekawymi eksponatami i zacnymi widokami z tarasu widokowego. Aż zazdroszczę studentom, którzy się tam uczą.

Zawsze żałowałam, że nie mogę zobaczyć na własne oczy, jak piękna była Warszawa przed II wojną światową - tyle się o niej naczytałam i nasłuchałam. Zabrzmi to dziecinnie, ale: mam wrażenie, że doświadczyłam czegoś, co przeniosło mnie na ulice miasta tamtej epoki prawie tak, jakbym faktycznie tam była. Ba, po tym jak zwiedziłam immersyjną wystawę "Retro Warszawa" w warszawskim Art Box Experience, czułam się zmęczona niczym po srogim turystycznym rajdzie pełnym atrakcji.

Nie ma teraz w Polsce drugiego takiego budynku, który budziłby tak skrajne emocje jak gmach Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Minimalistyczna biała bryła na placu Defilad zdaniem wielu osób jest "brzydka", bo jakoś "nie pasuje do otoczenia" i przypomina im m.in. "bunkier", "pudełko po butach" albo "zwyczajny klocek". Też trochę kręciłam na projekt nosem, ale poszłam zwiedzić świeżo otwartą placówkę i musiałam zrewidować wcześniejsze poglądy. Bardzo dużo sobie teraz po tym muzeum na przyszłość obiecuję.